Wil dan helemaal niemand meer zichzelf zijn?

Je hebt het vast wel gehoord of gelezen. De vele goeroe’s die preken over en je adviseren om vooral jezelf te zijn. Je authentieke zelf. Je kern. Je ware zelf. Enzovoort. Dat je op zoek moet gaan naar je ‘ware zelf’.

Mij heeft dat altijd enorm verbaasd en roept bij mij de volgende vraag op: “Als je niet jezelf bent, wie ben dan je dan wel?”

“Als je niet jezelf bent, wie ben dan je dan wel?”

Steeds meer mensen lopen dag in dag uit met een masker op. Om maar gemaakt ‘happy te wezen’. Want dat is blijkbaar de nieuwe norm. Je moet gelukkig zijn.

Ongeluk is je eigen schuld. En hoe goed bedoeld dit ook is, dat blijkt nou net een belangrijke reden waarom mensen zich verschuilen achter maskers als het wat minder met ze gaat. Want dat is maar raar en je eigen schuld. En met al die fantastische succesverhalen en foto’s op social media, wil jij natuurlijk niet achterblijven. En zo worden we elke dag overspoeld met de ideaalbeelden van mensen die oh zo graag willen laten zien dat ze oh zo gelukkig zijn. En achter het masker rollen de tranen. En beklemt het onbehagen.

Wat dat betreft is er in al die jaren weinig veranderd. De beste clown, heeft de meeste pijn vanbinnen. En de rode neus is als het ware het kleinste masker dat er bestaat.

En achter het masker rollen de tranen. En beklemt het onbehagen.

Een ander punt dat ik interessant vind aan het zogenaamd ‘niet jezelf zijn’ en de vraag ‘wie je dan wel bent?’ is dat het vaak gebruikt wordt om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen over je eigen gedrag.

Heb jij ook wel eens gezegd dat je niet jezelf was in een bepaalde situatie? En dan meestal nadat je iets gezegd of gedaan hebt waar je achteraf spijt van hebt. Of je voor schaamt. Wat je dan maskeert is dat je geen verantwoording wilt nemen voor jouw gedrag in die specifieke situatie. Dan ontken je als het ware een deel van jou dat er in die situatie voor gekozen heeft om dat gedrag te vertonen.

Alsof je op één been staat en zo door het leven gaat. Dan blijf je wankelen en hoe meer je verantwoordelijkheid afschuift, hoe wankeler het voor je wordt.

Hoort het erkennen en accepteren van jouw schaduwkanten (lees: gedrag waarvan je niet wilt dat het in de media komt), niet gewoon bij het mens zijn? Als je dat namelijk wel doet, sta je een stuk steviger op je beide benen en ben je letterlijk en figuurlijk minder makkelijk uit het lood te slaan als het even tegen zit. Je bent dan ‘meer in balans’. Ook when the shit happens.

“Je kunt niet-niet jezelf zijn.”

Wat mij betreft kun je dus niet-niet jezelf zijn. Je bent altijd jezelf. Met al het gedrag dat je vertoont. Of je dit nou leuk vindt of niet. Deal with it.

Scroll naar top